Achteloos

“Ben je al bekomen?” vroeg ze achteloos, zoals “Hoe gaat het?”

6 maand voordien had ik mijn kind begraven; 3 jaar strijd tegen kanker. Nooit iets van haar vernomen. 

Ik stamelde verbouwereerd “anders benoemen”. Ze repliceerde “moedig dragen”.

Ik zag ze nog bij het weggaan, lurkend aan haar kankerstokje, me vertwijfeld toeknikkend. Ooit een bewonderenswaardige vrouw, nu slechts een vage schim.

Advertenties